Opgelicht

 Behalve al die smerigheid waar ik in terechtkwam, bleek in de eerste dagen ook dat de vorige bewoners niet eerlijk waren geweest over alles wat ze zelf aan het huis verbouwd hadden en toegevoegd hadden en in wat voor belabberde staat dit allemaal was, en wat ik dan voor een bedrag kon overnemen. Gezien ik nagenoeg geen cent had leek me dat een goed idee, had ik in ieder geval alles alvast netjes erbij staan, voor een kleiner bedrag. Op het oog leek alles me netjes. De realiteit was echter anders, hoewel ze het deden voorkomen alsof ik in een weelde van luxe terechtkwam. Het betrof een ouder stel dat betrouwbaar overkwam. En ik ben niet het type dat brutaal alles gaat controleren.

Toen ik de maand erop de sleuteloverdracht had, bleek de aangelegde tuin veranderd in een zandbak. Alles hadden ze verkocht. De koelkast werkte niet. Er bleek een gaspit niet te werken. De keukenkastjes waren van binnen toch wel versleten. De zogenaamd nieuwe trapbekleding liet los in de hoeken. Bij even spieken onder de bekleding omdat ik dan de trap wilde gaan schilderen ipv bekleding bleek dat er geen hout onder zit maar mdf!

Bij het eerste gebruik van de screen rolde de hele screen naar beneden en moest ik een klusjesman laten komen. Het mechanisme was kapot. Ik had geen zin om een nieuw mechanisme te laten installeren dus hij rolde de screen op en zette het vast met duct tape. De oh zo fijne horren in de slaapkamers en badkamer bleken vooral op half zeven te hangen en zelfs helemaal los te zijn. De zogenaamd "nieuwe" badkamer (jaren 90) bleek zo slecht te zijn aangelegd dat er standaard een plas water voor de douche ligt en zodra ik water laat stromen komt er een rioollucht naar boven.

De buitenverlichting bleek ook niet veilig en menig keer knalde daardoor de stroom eruit tot ik het maar helemaal liet afsluiten en geen licht meer heb in de tuin. Want er waren ook al wat apparaten door gesneuveld toen ik nog niet wist wat het euvel was.

De woningbouw reageerde simpelweg niet. Gewoon niet. Wel wisten ze me te bereiken toen de oudbewoners hen hadden gecontacteerd omdat ze teveergeefs bij mij voor de deur stonden (ik woonde er nog niet eens) en "ik niet opendeed" want ze wilde weten of er post was (nee). Daar wilde de woningbouw mij wel over mailen. De eerste fundering van frustratie was gelegd.

Inmiddels hadden de oudbewoners de roddel de wereld in geholpen dat ik het overnamebedrag nooit betaald had terwijl ik dat in werkelijkheid direct had gedaan (voor hun rotzooi en leugens), en dat was dan mijn introductie in mijn nieuwe buurt.

Naast de dingen die niet orde waren maar waar ik wel voor betaald had, was er ook een hoop niet in orde van de woningbouw zelf. Zo hield ik bij het openen van het dakraam op de eerste warme dag een los dakraam in mijn hand. Dat was redelijk penibel.

Het duurde maanden voor ik een nieuwe had.

Er was weinig begrip voor chronisch ziek zijn en rust en monteurs stonden onaangekondigd aan de deur en verwachtten dan dat dat allemaal maar meteen kon. Nee, zoiets spreek je even van te voren af in mijn optiek. Maar ik was in hun ogen een heel moeilijk mens, omdat ik mijn grenzen als chronisch zieke had leren aangeven voor mijn eigen bestwil.

Er was veel gedoe met de deuren en de sloten. Soms was er geen beweging in te krijgen en kon ik mijn huis niet uit of in. Een andere keer kon gerust een van de deuren vanzelf openwaaien (omdat ik ze niet meer op slot durfde te draaien na savonds laat mijn huis niet in te kunnen en de zogenaamde 24-uurs slotenmakers de telefoon niet opnamen). Toen er een monteur naar kwam kijken concludeerde hij dat de deuren krom waren. Maar dat gingen ze echt niet vervangen. Het hangt van de weersomstandigheden af of de sloten stroef of soepel gaan en voor de beroerdste deur heb ik een schuifslot, want daar is anders echt niet op te vertrouwen. Daar heb ik mee leren leven. Maar echt relaxt en normaal was het niet om swinters midden in de nacht wakker te worden en je voordeur open te vinden en je katten zijn foetsie.

Klagen over de staat van de badkamer ed, hoe de oudbewoners het hadden achtergelaten heb ik heel langs niks over gehoord. Tot er uiteindelijk maar eens iemand kwam kijken. Slecht aangelegd was de conclusie. Alles moet eruit. Maar dat zou de woningbouw niet gaan doen. Dit betrof namelijk een aanpassing van de vorige bewoners en dus was ík daar nu verantwoordelijk voor en ik zou dus zelf een nieuwe badkamer moeten installeren. Hetzelfde gold uiteraard voor de gebrekkige keuken, en alle andere dingen die ze slecht hadden aangelegd en ik nu mee opgescheept zat. Ik was tenslotte zelf akkoord gegaan met de overname.

Ik vroeg ze of ik dan eerst even had moeten koken en douchen toen ik hier voor het eerst kwam kijken en er recht in mijn gezicht gelogen werd, zodat ik het wél geweten had. Maar daar heb ik nooit antwoord op gekregen.

Onlangs, na bijna drie jaar kwam er weer eens iemand hier kijken gezien mijn klachten. Nee, hun devies was niet veel veranderd. Een andere keuken zou wel kunnen maar dan moet ik zelf alle apparatuur betalen. Bij Ikea ben ik goedkoper uit.

Door vocht in de muur in de gang was de stuklaag af gaan brokkelen en had inmiddels een gat in de muur tot gevolg, ook waren mijn nieuwe plinten (die ik samen met de nieuwe vloer had laten leggen), aangetast door het vocht. Vooruit, ze wilden de gang met structuurlaag wel opnieuw stuken, behangklaar dus niet eens glad, en dan wel maar tot het trapgat. Dus een "gladde" muur en dan opeens weer structuur boven de trap. Geen gezicht, dus dit ontzettend loyale aanbod sloeg ik af.

Verder waren er in de beginperiode nog wat meer kleine mankementen, zoals geen licht in een slaapkamer ed. Maar ik vraag me af waarom een woning met die mankementen zo wordt opgeleverd ipv die eerst even aan te pakken.

En die badkamer, daar zijn de laatste woorden nog niet over gezegd.