huurperikelen

 Na bijna een half jaar kreeg ik in oktober een brief, waarin stond dat ik de stenen terug zou krijgen als ik mijn plannen zou hervatten. Zonde van die verloren zomer dat het er al mooi bij had kunnen staan. Waarom de stenen niet gewoon meteen teruggebracht konden worden i.p.v. te wachten tot in oktober en mij dan pas  toezeggen dat ik ze terug zou krijgen "als ik mijn werkzaamheden zou hervatten" is mij een raadsel. In de winter kun je niet veel met een tuin. Maar we kunnen uit deze brief wel concluderen dat ik dus naar eigen inzicht iets mag doen met dat stukje grond, zoals meerdere buren ook hebben gedaan met hun schuttingen en op die manier hun achtertuin hebben vergroot. In februari jl. kwamen er een woonconsulent en een bouwkundige over de vloer om het weer eens over mankementen aan dit huis te hebben. Over de stenen is niet gesproken. Ik vond het ook niet nodig dit te sprake te brengen, want de brief, zwart op wit, lag er tenslotte al maanden. De zaak was duidelijk en ...

 Aangezien ik de achtertuin groener ging maken, had ik er een hoop stenen uitgehaald en deze opgestapeld achter de schuur, in de zogenaamde "brandgang", maar waar toch best een leuk stukje grond was om nog iets van te maken. Bloemen? Planten? Een moestuintje? Een schattig schapenhekje eromheen? De ideeën gingen bij de bezichtiging al door mijn hoofd. Bij de sleuteloverdracht werd me gezegd dat ik ermee mocht doen wat ik wilde. Gezien ik eerst genoeg andere dingen aan te pakken had, had dit niet mijn prioriteit. Mijn buren hadden hun stuk wél bij hun achteruin betrokken door er een schutting te plaatsen. Dit moet toch allang bij de woningbouw duidelijk zijn geweest. Toen ik een jaar later met een woonconsulent bij mij thuis aan de keukentafel zat om e.e.a. aan slechte communicatie, de mankementen en overlast te bespreken, sprak de woonconsulent de woorden 'Ah ik zie dat de buren zich dat eigen hebben gemaakt', met afkeuring in zijn stem. Het leek dus niet te mogen deze...

 En terwijl ik bezig was met de voortuin en alle perikelen van de heermoesplaag een niet-meewerkende woningcoorporatie, was ik allang begonnen met de achtertuin. Deze was namelijk één en al steen. Er groeide nog geen grasspriet. Ik haalde meer stenen eruit, verbeterde de grond, plantte een berk, en heel veel planten. Een metamorfose in een jaar. Opeens kreeg ik wél vogels, vlinders en bijen op bezoek. Wat een slechte huurder ben ik toch. Bij de sleuteloverdracht Nogal deprimerend En nog geen twee jaar later: